از تشریفات پرزرقوبرق تا فراموشی صاحبان قلم/ وقتی «تجلیل از خبرنگاران» شبیه تجلیل از مدیران شد!
به گزارش خبرنگار تابناک از استان البرز، مراسمی که با عنوان تجلیل از خبرنگاران برگزار شد، بیش از آنکه رنگوبوی یک برنامه حرفهای برای اهالی رسانه داشته باشد، به یک برنامه تشریفاتی با چاشنی پذیرایی و سخنرانی شبیه بود؛ برنامهای که در آن گویی هرچه تعداد میزها، پذیراییها، هدایا و تشریفات بیشتر باشد، رضایت خبرنگاران هم بیشتر خواهد شد!
البته برای برگزاری یک مراسم آبرومند، پذیرایی مناسب و احترام به مهمانان کاملاً ضروری است؛ اما مسئله اینجاست که خبرنگار برای یک بشقاب میوه و شیرینی به مراسم نمیآید؛ خبرنگار شأن حرفهای، برنامهریزی، احترام و محتوای مناسب میخواهد.
وقتی برنامهریزی جای خود را به غافلگیری میدهد
از همان ابتدای مراسم، نشانههایی از یک برنامهریزی نهچندان منسجم دیده میشد. خبرنگاران و مهمانان با برنامهای مواجه بودند که ظاهراً بخشهایی از آن بیشتر در لحظه شکل گرفته بود تا اینکه از قبل طراحی شده باشد.
در مراسمی که قرار است عنوان «نخستین آیین تجلیل از راویان شهر» را یدک بکشد، انتظار میرود کوچکترین جزئیات از زمان ورود مهمانان تا نحوه اجرای برنامه، سخنرانیها، معرفی برگزیدگان، اهدای جوایز و حتی خروج مهمانان، از قبل پیشبینی شده باشد. اما ظاهراً اینجا هم همان نسخه آشنای «حالا ببینیم چه میشود» اجرا شده بود!
از سوی دیگر، اگر قرار است مراسمی با حضور خبرنگاران برگزار شود، بهتر است برگزارکنندگان قبل از شروع برنامه به این سؤال ساده پاسخ دهند که مخاطب اصلی مراسم چه کسی است؟ اگر پاسخ «خبرنگار» است، پس چرا بخش قابلتوجهی از برنامه باید به مدیران و مسئولان اختصاص پیدا کند؟
خبرنگار آمده بود، اما ظاهراً مدیران مهمتر بودند!
یکی از نکات قابل تأمل، نحوه چینش برنامه و اختصاص بخش قابل توجهی از آن به مسئولان بود؛ تا جایی که این پرسش به ذهن میرسید که آیا مراسم برای خبرنگاران برگزار شده یا خبرنگاران بهانهای برای برگزاری مراسم مدیران بودهاند؟
حتی در بخشهایی از برنامه، حضور و سخنرانی برخی مدیران آنقدر پررنگ بود که ممکن بود خبرنگار فراموش کند برای «تجلیل» دعوت شده است، نه برای شنیدن گزارش عملکرد مدیران!
این در حالی است که یک مراسم حرفهای روز خبرنگار باید فرصتی برای شنیدن صدای خبرنگاران باشد؛ فرصتی برای گفتوگو درباره مشکلات رسانه، امنیت شغلی، معیشت خبرنگاران، دسترسی به اطلاعات، تعامل روابط عمومیها با رسانهها و البته نقد عملکرد دستگاه برگزارکننده.
اما ظاهراً در این مراسم، قرار نبود خبرنگار زیاد سؤال بپرسد؛ بیشتر قرار بود تشویق کند، لبخند بزند، عکس بگیرد و در نهایت هم هدیهاش را تحویل بگیرد!
از «راوی شهر» تا راوی شیرینی و میوه! نام «راویان شهر» عنوان جذابی است، خبرنگاران واقعاً راویان شهرند؛ روایتگر اتفاقات، مشکلات، موفقیتها و ناکامیهای یک شهراما اگر قرار است از راویان شهر تجلیل کنیم، شاید بهتر باشد کمی هم درباره خود روایت شهر حرف بزنیم.
شهر فقط پروژههای عمرانی، افتتاحها و گزارش عملکرد مدیران نیست. شهر، خیابانهای خراب، ترافیک، آلودگی، آسیبهای اجتماعی، مشکلات شهروندان، پروژههای نیمهتمام، حاشیهنشینی، حملونقل عمومی، محیط زیست و دهها مساله دیگری هم دارد که خبرنگار باید درباره آنها بنویسد. خبرنگاری که قرار است این مسائل را روایت کند، طبیعتاً باید بتواند نقد کند، سؤال بپرسد و حتی مدیران را به چالش بکشد.
پس شاید بد نباشد در مراسم بعدی، به جای اینکه فقط خبرنگار را با شیرینی و میوه و هدیه سرگرم کنیم، کمی هم درباره این پرسش صحبت کنیم که چرا گاهی مدیران از همان خبرنگاری که امروز برایش مراسم تجلیل گرفتهاند، فردا بابت یک تیتر انتقادی دلخور میشوند؟
مشکل از خبرنگار نیست؛ از تعریف ما از «تجلیل» است
تجلیل واقعی از خبرنگار الزاماً یک هدیه گرانقیمت یا پذیرایی مفصل نیست.گاهی یک گفتوگوی صمیمی با خبرنگاران، شنیدن مشکلات آنها، دعوت از خبرنگاران منتقد، ارائه گزارش شفاف از عملکرد مجموعه و حتی اختصاص بخشی از مراسم به نقد عملکرد شهرداری، بسیار بیشتر از دهها قلم هدیه و پذیرایی ارزش دارد.
خبرنگاری که امروز برایش مراسم میگیریم، همان خبرنگاری است که فردا ممکن است درباره عملکرد شهرداری تیتر انتقادی بزند.اگر قرار است واقعاً به خبرنگار احترام بگذاریم، باید با نقد او هم محترمانه برخورد کنیم وگرنه تجلیل از خبرنگار در روز خبرنگار و گلایه از همان خبرنگار در روزهای دیگر، بیشتر شبیه یک رسم اداری است تا احترام به حرفه خبرنگاری.
وقتی «ذوقزدگی» جای تجربه را میگیرد
البته نقد این مراسم به معنای نادیده گرفتن زحمات برگزارکنندگان نیست. برگزاری هر برنامهای، بهویژه برنامهای با تعداد زیادی مهمان، نیازمند تلاش و هماهنگی است. اما دقیقاً به همین دلیل است که انتظار میرود مجموعهای با امکانات و ظرفیتهای شهرداری، برای چنین مراسمی برنامهای در شأن خبرنگاران کرج طراحی کند.
نخستین تجربه را میتوان بخشید؛ اما نمیتوان از کنار ضعفها به سادگی عبور کرد خصوصاً وقتی قرار است روابط عمومی، متولی اصلی ارتباط میان سازمان و رسانه باشد، باید بیش از هر مجموعه دیگری بداند که خبرنگار با تشریفات جذب نمیشود؛ با احترام حرفهای، اطلاعات دقیق، دسترسی مناسب و صداقت در تعامل جذب میشود.
یک پیشنهاد ساده برای مراسم بعدی شاید برای مراسم سال آینده بد نباشد برگزارکنندگان یک تغییر اساسی ایجاد کنند:
کمتر تشریفات، بیشتر محتوا.
کمتر سخنرانی مدیران، بیشتر گفتوگو با خبرنگاران.
کمتر تعریف از عملکرد، بیشتر شنیدن نقد عملکرد.
کمتر نمایش، بیشتر ارتباط.
و البته اگر قرار است نام مراسم «تجلیل از راویان شهر» باشد، اجازه بدهیم راویان شهر هم چند دقیقهای روایت خودشان را بگویند چون خبرنگار قرار نیست همیشه پشت تریبون بنشیند و حرف مدیران را بنویسد؛ گاهی باید خودش پشت تریبون برود و از مدیران سؤال کند.
در نهایت، شاید بد نباشد برگزارکنندگان این مراسم یک بار هم خودشان را جای خبرنگار بگذارند و از خود بپرسند:اگر قرار بود برای ما مراسم تجلیل بگیرند، واقعاً از چه چیزی خوشحال میشدیم؟ یک بسته هدیه و چند بشقاب پذیرایی، یا اینکه احساس کنیم حرفهمان، نقدمان و صدایمان واقعاً برای برگزارکنندگان اهمیت دارد؟
پاسخ به همین سؤال، احتمالاً میتواند مراسم روز خبرنگار سال آینده را از یک «مراسم تشریفاتی» به یک رویداد واقعی برای رسانه و خبرنگار تبدیل کنند ضمنا پیش کسوتان و جانبازان خبرنگار را احترام و تکریم کنند.
انتهای پیام/